Szopka kwietniowa, czyli rzecz o papieżu

Mówi się o tak zwanym pokoleniu Jana Pawła 2. Młodzi ludzie, zapatrzeni w kościół krzyczą “czy chcesz tego, czy nie – to należysz do tego pokolenia”. Co, gdzie, kiedy? Za przeproszeniem – gdzieś mam takie pokolenie, co to w ciągu tygodnia napluje na staruszki, obgada znajomych, zwyzywa nauczycieli, w sobotę pójdzie na dyskotekę się zabawić, poklnąć, popić, dać w żyłę, a przy okazji kogoś spałować, a w wiadomym dniu wystawi świeczkę w oknie i trochę popłacze.

Szopka i teatrzyk, drodzy czytelnicy. Dla mnie papież był tylko papieżem – ergo, normalnym człowiekiem. Przyznaję, że prawił dobrze – mądrym człowiekiem bowiem był – podobnie jak mądrym człowiekiem jest Dalajlama. Szkoda tylko, że każdy teraz na mądrym człowieku chce zarobić – zwłaszcza telewizja i inne media.

I po co to komu? Jak ktoś chce żyć wg. zasad Jana Pawła, to żyć będzie – a jak ktoś nie chce, to po cholerę odgrywać tę szopkę?! Szanujmy się…