Reklama na blogach jest skuteczna jak cholercia ;). Dzieje się to dlatego, że jest bardzo dobrze targetowana - na blogu o kulinariach nie będziemy reklamować przecież sprzętu komputerowego, prawda?

Wchodząc na różne strony poświęcone blogom, photoshopowi czy programowaniu w php wcale reklam nie unikam. Wręcz wypatruję, czy nie ma czegoś ciekawego - tym sposobem trafiłem już na wiele ciekawych witryn, z których korzystam do dzisiaj. To wszystko dzięki temu, że reklama na blogach nie jest inwazyjna, ma standardowy format (kwadrady tzw. bloki 125×125 pixeli, ew. nieco inne wymiary - wciąż jednak bannery) i można jej zaufać - bowiem bloger byle czego na sidebar nie wciśnie, prawda?

Ergo - reklama na blogach zawdzięcza skuteczność dobremu targetowi - ludzie na blogu o tematyce A spodziewają się reklam o tematyce A - a takie bannery są znacznie mądrzejsze niż zwykła reklama kontekstowa.

A co z tymi linkami?

Doszedłem do wniosku, że na polskich stronach nie ma sensu publikować linków referujących. 99% polaków bowiem mimo wszystko odcinka refa i wchodzi na stronę jakby nigdy nic - tzn. nic dla innych, a wszystko dla siebie. Spróbuję tak trochę sobie porobić - nic dla innych, wszystko dla siebie. Po co innym darmowa wiedza na której mogą skorzystać? Niepotrzebna, wszystkie linki moje, żadnymi się nie podzielę! Muhahaha…

dMagazine.pl zapowiadał się bardzo interesujący, odkryłem go bodajże w listopadzie gdy coraz bardziej interesowałem się blogami. Bardzo ładny design, jeszcze bardziej ciekawsze artykuły i ta forma magazynku miały “to coś” co przykuwało uwagę internauty.

Niestety, po czterech miesiącach działalności (niecałych) nowe artykuły przestały się pokazywac, czego powodu niestety nie znam. Gdyby twórcy do dziś rozwijali swój serwis tak, jak robili to w listopadzie, to dzisiaj posiadali by bardzo popularną witrynę internetową, która nawet przynosiła by zyski.

Czy to możliwe, że redakcja po zaledwie czterech miesiącach się zniechęciła? Brak czytelników czy zysków zrobił swoje? Jeśli tak właśnie było, to wielka szkoda, bowiem logicznym jest, że witryny tego typu jakieś zyski przynosic mogą dopiero po roku działalności, a faktyczny dochód pojawia się po dwóch latach (nie liczymy super hiper dynamicznego rozwoju serwisu typu nettuts.com który już miał zaplecze).

Szkoda, wielka szkoda - bowiem serwis zapowiadał się naprawdę ciekawie i gdyby włożyc trochę więcej wysiłku w wymyślanie coraz to nowszych tematów na artykuły, to historia trwałaby do dzisiaj…

W internecie szerzy się popularna licencja Creative Commons, która zdobywa coraz to więcej zwolenników. Kilka razy zdarzyło mi się w ciągu ostatnich miesięcy, że różne osoby pytały mnie, dlaczego nie udostępniam swoich treści na tejże licencji, aby każdy mógł swobodnie je rozprowadzac i z nich korzystac.

Powód jest bardzo prosty - na swoich stronach publikowałem i publikuję treści, które mają pozostac unikalnymi, przez co logicznie na tym zyskam. Treści są jak najbardziej darmowe - do wglądu ;). Wypuszczając coś na licencji CC szybko okazuje się, że w internecie pełno jest kopii naszego tekstu - jak więc na tym cokolwiek zyskac?

Kiedyś nawet gdy byłem młodszy i bardziej idealistyczny to bardzo chętnie wypuszczałem teksty na CC, potem mi przeszło - dowiedziałem się bowiem, jak cenna jest unikalna, a jednocześnie darmowa treśc na stronie internetowej. Treści strony nigdy nie wypuszczam na CC, z licencji tej chętnie jednak skorzystałbym wypuszczając ebooka czy filmy (choby ten rodzący się w mej głowie, a raczej w ankiecie na SajFaj.pl) - treści te bowiem nie są indeksowane przez Google tak jak zwykły tekst.

Niestety, w moim przypadku kapitalizm wygrywa - treści darmowe - ok, ale tylko u mnie na stronie lub do druku (do użytku domowo/osobistego). Rozpowszechnianie - niet… Bo choc mimo licencja Creative Commons jest bardzo przydatna i przyjemna (heh), to jednak nie do wszystkiego ;).

Serwis Blogowisko.org miał podobno być rewolucją w Polskiej blogsferze - jak to się mówi: “miał być cud, a wyszło jak zawsze”. Twórcy zapewne liczyli na olbrzymi ruch, wielką kasę z reklam, sławę i te sprawy - plan jednak zawiódł.

Wchodzę na stronę często, wypatrując czy nie ma w katalogu jakiś nowych blogów o tematyce Science Fiction, z którymi mógłbym nawiązać współpracę - niestety, nowych blogów jak na lekarstwo, i to takie dla niemowlęcia, nie dla konia. No ale co ma zachęcić blogerów do dodawania swoich stron do serwisu?

Wyszukiwarka szaleje (a raczej nawala), kategorie wydają się być jedną wielką pomyłką, a do tego brak jakiś konkretnych funkcji, które mogłyby wzbudzć zainteresowanie. Sam katalog blogsfery nie zbawi, a przecież wystarczyłoby popatrzeć na taki Blogged.com - da się, da się?

A reklama? Na Startupie coś było, na Polskim Blogerze też, Antyweb chyba też coś napisał - a poza tym, nic - cisza, spokój i taki zwyczajny internauta jak ja żadnej większej akcji reklamowej nie zauważył - a chyba powinna być, prawda? Serwis nie odniesie sukcesu bez reklamy… No ale cóż, było - minęło i już chyba nie wróci. Kolejne zmarnowane wysiłki.

Hmm… Panowie, nic się nie stało?

Ktoś mnie ostatnio zapytał, dlaczego wciąż piszę tego bloga mimo tak nikłych wręcz statystyk, które w ogóle nie rosną (nie licząć afery z Howardem Webbem). Nie mam z tego bezpośrednich zysków, a komentarzy jest jak na lekarstwo…

Dlaczego więc nie przestaję pisać? Po pierwsze - lubię to. Mogę się wygadać, napisać to co myślę i to, co może być przydatne. No właśnie - to, co napiszę tutaj na blogu może nie zostanie przeczytane przez tysiące ludzi, ale być może tej jednej osobie pomoże w jakiś sposób - czy to dowiedzieć się co nieco o zarabianiu w internecie, czy dowiedzieć się o możliwości zainstalowania Docka pod Windowsem itp.

Tego bloga piszę również ze względu na jego wartość “materialną” - czasem ktoś kliknie linka referującego, a i sam blog się nieźle pozycjonuje ;). Czy mógłbym przepuścić taką okazę?

Ten blog sprawia mi również niezła frajde w takich chwilach, gdy mój kontrowersyjny tekst staje się najpopularniejszym na całym polskim WordPressie i bije rekordy w statystykach, albo w momencie, gdy fragmenty wpisu cytowane są w Angorze (tak, tej Angorze - Bez Pardonu był cytowany w związku z Aferą Howarda Webba - muhahah, jak to brzmi).

Bez Pardonu to taki mój nie zobowiązujący blog - nie martwię się layoutem, wymianą linków/bannerów, reklamami, zarabianiem itp. - po prostu piszę, a co z tego wyjdzie, to już się kiedyś zobaczy. Na razie jest zabawa :).

Takie oto pytanie zobaczyłem właśnie w swoich statystykach - osobiście mógłbym zapytać, czy prowadzenie własnej firmy się opłaca? Ale od początku…

Jeśli komuś marzy się, że będzie codziennie klikał w linki w emaila i na tym zarobi dwa tysiące miesięcznie, to niestety tutaj na marzeniach się skończy. Podobnie będzie z klikaniem w linki w subvert and profit, czy z wypełnianiem ankiet - we wszystkich tych wypadkach można sobie dorobić, ale nie zarobić. Jeśli ktoś zarabia, to znaczy, że płaci rachunki, opłaca paliwo, jedzenie i codzienne potrzeby, a na końcu jeszcze mu coś zostaje - to co zostaje, to jest właśnie zarobek.

Czy takiemu Hazanowi zarabianie w internecie się opłaca? Tak patrząc na jego stronę i jego podejście do bloga mogę stwierdzić, że jak najbardziej - zarabianie tak. Zarabianie a dorabianie to dwie różne rzeczy. Aby w internecie zarabiać, trzeba mieć stronę, publikować na niej treść, lub sprzedawać poprzez nią produkty - wszystko jedno, ważne jest to, aby traktować to zajęcie jak normalną pracę - popracujesz, zarobisz, nie popracujesz, nie zarobisz - proste, prawda?

No więc czy zarabianie w internecie się opłaca? Jak najbardziej - jeśli tylko strona jest dla Ciebie zarówno hobby, jak i pracą. Bo jeśli tylko hobby, to ciężko o pieniądze, jeśli tylko pracą, to ciężko o treść. Trzeba się wypośrodkować, a wtedy będzie płynąć taka kasa, że hej - i nie trzeba będzie całej masy gigantycznych pop-upów na stronie, a i treść będzie na wysokim poziomie.

Mój znajomy prowadzi bloga Cartoon Wars gdzie publikuje swoje komiksy nawiązujące do różnych produkcji z rodzaju Science Fiction i fantastyki. Z uwagi na popularność bloga ma tam trochę komentarzy :). Ich ilość pozwoliła mi zauważyć ciekawy aspekt - takie prawo “riffa” :).

Otóż, jeśli dany komentarz zawiera negatywne treści typu “słabe, było, jedź na wakacje, tragedia”, a nie zawiera konkretnych argumentów dlaczego dany rysunek jest słaby, to osobnik komentujący zawsze pozostaje anonimowy. Osobniki te już nawet się nie wysilają i nie wymyślają jakiś pseudonimów - po prostu komentują anonomiwo - boją się tego, co pomyślą o nich inni czy jak?

Szkoda, bowiem dla zwykłego szarego internauty nie ma możliwości sprawdzenia, kto właściwie ma o nas negatywną opinię. Ale z drugiej strony - jeśli ktoś nie ma odwagi podpisać się choćby nickiem (i ew. adresem bloga), a do tego jego komentarz “jest aby być” to tak naprawdę ten komentarz jest nic nie wart i nie należy się nim przejmować - bowiem to zwyczajny spam.

Nie chodzi tutaj o podawanie pełnych danych osobowych - nick, czy dodatkowo adres do bloga pozwala nam osądzić, z kim mamy do czynienia - opinia ludzi, którzy nie boją się wypowiadać, zawsze się liczy. A Ci, którzy podają choć tak skromne dane, wypowiadać się nie boją.

Dokładnie wczoraj mój Windows posypał się dwukrotnie. Za drugim razem zdenerwowałem się na maksa i postanowiłem zakończyć tę 8-letnią przygodę z Windowsem (przynajmniej na swoim komputerze). Otworzyłem szufladę, w której trzymam całkiem sporą gammę dystrybucji Linuksa i wybrałem coś, czym umiem operować - Linux Ubuntu.

Kilkadziesiąt minut instalacji, pół dnia konfiguracji i jestem padnięty (choć może to tylko ten ból głowy przez szczekanie kundla u sąsiadów) - a tu jeszcze trochę roboty zostało. Grunt, że Photoshop działa, pozostało jakieś oprogramowanie programistyczne do robienia witryn oraz siostrze gadu-gadu (bo raczej by się do Pidgina nie przyzwyczaiła).

Szkoda mi tylko tych kilku layoutów, które robiłem dla klientów przez kilka ostatnich dni - trzeba będzie je zbudować od zera (sam kod, całe częście warsztat graficzny jest na innym dysku) - jednego jestem pewien - nie żałuję, przynajmniej póki co, bo wszystko jako tako działa. I o to chyba w Ubuntu chodzi :).

Obserwując Polskie witryny internetowe łatwo można stwierdzić, że Text Links Ads nie zdobyło w Polsce zbytniej popularności, przynajmniej na razie. A szkoda, wielka szkoda.

Jednym może przeszkadzać anglojęzyczność usługi, innym zawyżone ceny. Nie ukrywajmy jednak, że TLA nastawione jest na międzynarodowych odbiorców, natomiast “zawyżone” ceny można tłumaczyć jedynie poważnym i światomym podejściem do reklamy w internecie na świecie. Sam na SajFaj.pl oferuję właśnie Text Links Ads - choć właśnie z powodu tych poważnych cen chyba jeszcze długo poczekam na jakiegokolwiek sponsora…

Wiem jeszcze o jednym serwisie w Polsce korzystającym z TLA - jest to JakiLinux.org, a ich cena to $42 dolary za miesiąc wyświetlania linka.

W Text Links Ads można zarobić - jeśli tylko witryna naprawdę ma odpowiednią liczbę odwiedzin, czasem można też trafić na taką niszę, w której nie liczy się liczba odwiedzin, ale sam fakt, że witryna istnieje i jest możliwość reklamy :D.

Każdemu zainteresowanemu polecam więc Text Links Ads jako jedną z metod zarabiania na stronie internetowej. Należy pamiętać, że im więcej Polaków się taką formą reklamy przez ten system zainteresuje, to więcej tej reklamy będzie wykupywane i więcej będzie można zarobić - koło się zamknie.

Tytuł wpisu raczej nie do końca oddaje to, o czym chciałbym dzisiaj porozmawiać. W mediach wszelkiej maści głośno - Bolek jest po prostu wszędzie i w przeciwieństwie do Howarda Webba ta sprawa tak szybko nie ucichnie (jak większość polskich afer zresztą).

O co chodzi z tym portretem? Popatrzcie na takiego pana Wałęsę - był chłop, który miał chęci i był na tyle upierdliwy i wytrwały, że dzięki niemu dzisiaj mamy demokrację. Tymczasem wszyscy mają wielkie pretensje, bo plotki krążą (tak, plotki), że był agentem.

Gdy Polacy przegrali na Euro, to ludzie zaczęli mieć pretensje, że przegrali - a powinniśmy chyba się cieszyć, że w ogóle udało nam się do Euro zakwalfikować. Tak samo jest w przypadku pana Wałęsy - zamiast narzekać, że mógł być agentem, powinniśmy dziękować mu za to, że dzięki niemu udało nam się obalić system.

Może jestem za młody aby rozumieć pewne rzeczy, albo po prostu jestem za nowoczesny, żeby rozgrzebywać brudy przeszłości, w których to lubują się ludzie “tego” pokolenia. Do pana Wałęsy nic nie mam, bo IMO dzięki niemu (po części) mogę dzisiaj pisać to, co piszę.

Nie podoba mi się natomiast to nastawienie polaków, które obecne było przy Euro, jest obecne przy sprawie Bolka i w ogóle da się dostrzec w większości sytuacji i afer w naszym kraju - Polacy zamiast się cieszyć z tego, co mają i z tego, co udało im się osiągnąć, narzekają - że jest źle, że było gorzej, że afera goni aferę, że jest mało pieniędzy, że to, że tamto…

Opamiętajmy się - w życiu trzeba dostrzegać to, co dobre - a nie to, co złe.